Pies leonberger – charakterystyka, pielęgnacja, usposobienie

Leonberger to bardzo duży, spokojny i oddany pies rodzinny, który potrzebuje bliskości opiekuna, regularnego ruchu oraz systematycznej pielęgnacji sierści. Dobrze sprawdza się jako cichy stróż i towarzysz aktywnej rodziny. Sprawdź, jaki ma charakter, jak go żywić, szkolić i dbać o jego zdrowie.

Jak wygląda leonberger?

Leonberger należy do molosów typu górskiego. Nazwa rasy pochodzi od niemieckiego miasta Leonberg, czyli Lwiej Góry, a jego sylwetka rzeczywiście kojarzy się z lwem. Dorosły samiec osiąga 72–80 cm wysokości w kłębie i waży 48–75 kg. Suki mierzą 65–75 cm, a ich masa wynosi 41–59 kg.

To pies o mocnym grzbiecie, głębokiej, owalnej klatce piersiowej i muskularnych kończynach. Długa, przylegająca sierść może być prosta albo lekko falowana. Na szyi i piersi tworzy się grzywa, szczególnie obfita u samców, natomiast na tylnych łapach pojawiają się charakterystyczne portki.

Umaszczenie obejmuje odcienie lwiego żółtego, rudego, rudobrązowego i piaskowego. Dopuszczalne są barwy płowożółte oraz kremowe, lecz wzorzec zawsze wymaga czarnej maski. Niewielka biała plamka na piersi lub białe włosy na palcach są tolerowane.

Jaki charakter ma leonberger?

Odwaga, lojalność i opanowanie należą do najbardziej typowych cech tej rasy. W trudnej sytuacji pies zwykle zachowuje spokój, zamiast reagować gwałtownie. Lękliwość albo nieuzasadniona agresja są niepożądane i wymagają pracy nad zachowaniem.

Wobec domowników leonberger jest czuły, przywiązany i chętnie spędza czas blisko człowieka. Źle znosi długą samotność – izolacja może wywoływać frustrację oraz problemy z zachowaniem. Gości znanych rodzinie wita serdecznie, natomiast wobec obcych początkowo zachowuje rezerwę.

To na ogół dobry pies dla rodziny z dziećmi. Jego rozmiar stanowi jednak realne zagrożenie przypadkowego przewrócenia malucha. Dzieci nie powinny też samodzielnie wyprowadzać tak silnego zwierzęcia. Kontakty z najmłodszymi zawsze wymagają nadzoru dorosłego.

Leonberger zwykle toleruje inne psy i zwierzęta domowe. Dużo zależy od socjalizacji oraz wcześniejszych doświadczeń. Samce mogą wchodzić w konflikty z obcymi samcami, zwłaszcza gdy mają równie silny charakter.

Czy nadaje się do mieszkania?

Duże mieszkanie nie zastąpi mu jednak przestrzeni i codziennego kontaktu z rodziną. Najlepiej czuje się w domu z ogrodem, ale nie powinien mieszkać w kojcu. Ogród ułatwia odpoczynek, nie zwalnia jednak opiekuna ze spacerów.

Jak wychować i szkolić leonbergera?

Leonberger jest inteligentny, ma dobrą pamięć i przy właściwej motywacji chętnie współpracuje. Nie zawsze wykonuje polecenia natychmiast, bo potrafi być uparty i samodzielnie oceniać sytuację. Nauka wymaga cierpliwości, powtarzalności oraz jasnych zasad.

Najlepiej działają pochwały, nagrody i spokojne prowadzenie. Ostre traktowanie niszczy zaufanie, a bez niego trudno oczekiwać dobrych efektów. Szczenię powinno poznawać różne miejsca, ludzi, dźwięki i stabilne psy – wczesna socjalizacja ogranicza ryzyko nadmiernej niepewności.

Podstawowe posłuszeństwo ma znaczenie ze względów bezpieczeństwa. Przy masie przekraczającej 50 kg komenda przywołania, spokojne chodzenie na smyczy i kontrola emocji nie są dodatkiem, lecz codzienną potrzebą.

W okresie intensywnego wzrostu trzeba ograniczyć forsujące zabawy z dorosłymi psami. Podczas wymiany zębów nie należy urządzać długiego przeciągania zabawką, ponieważ może to zaburzać ustawienie zgryzu.

Jak zapewnić mu ruch i zajęcie?

Mimo spokojnego usposobienia jest to pies aktywny. Potrzebuje regularnych spacerów, najlepiej w formie spokojnych, dłuższych wędrówek. Nie jest wyczynowym biegaczem i nie powinien pokonywać wielu kilometrów przy rowerze – jego stawy lepiej znoszą umiarkowane tempo.

Rasa odziedziczyła po nowofundlandzie zamiłowanie do wody. Pływanie może być atrakcyjnym uzupełnieniem ruchu, lecz po wyjściu z jeziora albo rzeki sierść trzeba dokładnie wysuszyć. Leonberger ma też dobry węch i może pracować na kursach tropienia, a w niektórych krajach uczestniczy w ratownictwie wodnym i lawinowym.

Na spacerze za miastem przyda się linka treningowa o dużej długości. Psy tej rasy potrafią podjąć trop dzikiej zwierzyny, dlatego bez pewnego odwołania nie powinny biegać luzem. Do prowadzenia sprawdzą się mocne szelki typu guard albo szeroka obroża oraz solidna smycz o długości co najmniej 3 metrów.

Jak dbać o zdrowie i żywienie leonbergera?

Leonberger dobrze znosi chłód i zmienne warunki atmosferyczne. Podczas upałów musi mieć cień oraz stały dostęp do świeżej wody. Letnie spacery najlepiej planować rano albo późnym wieczorem, ponieważ masywna budowa i gęsta sierść sprzyjają przegrzaniu.

Rasa wykazuje predyspozycje do dysplazji stawów biodrowych i łokciowych, rozszerzenia i skrętu żołądka oraz młodzieńczego zapalenia kości. Zdarzają się także OCD, osteosarcoma, polineuropatia, choroby tarczycy i problemy okulistyczne, takie jak PRA, zaćma, entropium oraz ektropium.

U części psów występuje kardiomiopatia rozstrzeniowa. Choroba osłabia kurczliwość serca, ponieważ dochodzi do poszerzenia jednej lub obu komór. Przy wyborze szczenięcia należy sprawdzić dokumentację zdrowotną rodziców i zapytać o badania stawów.

Przy ryzyku rozszerzenia i skrętu żołądka dzienną porcję należy podzielić na co najmniej dwa posiłki, a po jedzeniu zapewnić psu około dwóch godzin spokojnego odpoczynku.

Żywienie trzeba dopasować do wieku, masy ciała i poziomu aktywności. Szczenięta powinny otrzymywać pełnoporcjową karmę dla ras olbrzymich, która nie przyspiesza nadmiernie wzrostu. W recepturze mogą znajdować się glukozamina i chondroityna wspierające aparat ruchu.

Możliwe jest karmienie gotową karmą, dietą domową albo modelem BARF, czyli surowym naturalnym pożywieniem. Posiłki przygotowywane samodzielnie wymagają bilansowania minerałów i witamin. Przekąski najlepiej wykorzystywać podczas treningu, a ich udział nie powinien przekraczać 10% dziennej podaży kalorii.

Jak pielęgnować sierść leonbergera?

Szczotkowanie raz w tygodniu zwykle wystarcza poza sezonem linienia. Wiosną i jesienią pies traci dużo podszerstka, dlatego zabieg trzeba wykonywać częściej. Przydatna będzie szczotka pudlówka z dłuższymi drucikami oraz metalowy grzebień o różnym zagęszczeniu zębów.

Kołtuny najłatwiej powstają za uszami, w pachwinach, na ogonie i w okolicy portek. Należy rozdzielać je palcami, a potem delikatnie wyczesać. Po spacerze trzeba usunąć rzepy, patyki i nasiona, zanim wbiją się głębiej w gęstą okrywę.

Kąpiel wykonuje się w razie potrzeby, używając szamponu, który nie narusza naturalnej ochrony włosa. Po myciu suszarka pomaga uniknąć długiego pozostawania wilgoci przy skórze. Mokra sierść, zwłaszcza po pływaniu, może sprzyjać ropnemu zapaleniu skóry.

Regularnie kontroluje się uszy, zęby i pazury. Włosy między opuszkami można przycinać zwykłymi nożyczkami, aby łapy były czystsze i mniej śliskie. Ze względu na wzrost wygodne bywają miski ustawione na regulowanym stojaku.

Skąd pochodzi leonberger?

Historia rasy wiąże się z XIX-wiecznymi Niemcami. Heinrich Essig z Leonbergu chciał stworzyć psa przypominającego lwa z miejskiego herbu. W latach 30. XIX wieku połączył czarno-białą nowofundlandkę z długowłosym bernardynem, a później wykorzystał także dużego psa pirenejskiego i prawdopodobnie kuvasza.

Istnieje też starsza teoria, według której rasa wywodzi się od mastifów tybetańskich obecnych w Alpach już w średniowieczu. Pierwszego leonbergera wpisano do księgi wstępnej w 1846 roku, a na wystawie w Monachium pojawił się w 1865 roku.

Wojny światowe niemal zniszczyły populację. Po 1945 roku hodowcy rozpoczęli jej odbudowę, przede wszystkim w Niemczech, Wielkiej Brytanii i Ameryce Północnej. Według klasyfikacji FCI rasa należy do grupy II, sekcji 2.2, a jej wzorzec nosi numer 145.