Leonberger pies – charakterystyka, pielęgnacja, usposobienie

Leonberger to potężny, spokojny i rodzinny pies, który mierzy 65–80 cm w kłębie, waży 41–75 kg i wyróżnia się charakterystyczną grzywą. Wymaga jednak przestrzeni, regularnej pielęgnacji oraz rozsądnego żywienia. Sprawdź, czy jego usposobienie i potrzeby pasują do Twojego stylu życia.

Jak wygląda leonberger?

Leonberger należy do molosów typu górskiego. Jego sylwetka jest muskularna, proporcjonalna i mocna, ale nie sprawia wrażenia ciężkiej. Ma szeroki grzbiet, głęboką, owalną klatkę piersiową, opadające uszy oraz silne kończyny.

Dorosły samiec osiąga zwykle 72–80 cm wysokości i waży 48–75 kg. Suka jest mniejsza – mierzy 65–75 cm, a jej masa ciała wynosi 41–59 kg. W zależności od źródła spotyka się także uśrednione wartości 45–55 kg dla suk oraz 55–65 kg dla psów.

Grzywa i umaszczenie

Najbardziej rozpoznawalną cechą rasy jest grzywa na szyi i przedniej części klatki piersiowej. U samców bywa wyraźnie obfitsza. Długie włosy tworzą także pióra na przednich kończynach oraz portki na tylnych łapach, lecz mimo gęstej szaty zarys sylwetki pozostaje widoczny.

Włos jest prosty albo lekko falowany, przylegający i średnio miękki do stosunkowo twardego. Leonberger ma obfity podszerstek, który dobrze chroni go przed chłodem. Umaszczenie obejmuje odcienie lwiego żółtego, rudego, rudobrązowego, piaskowego, płowożółtego i kremowego. Czarna maska jest wymagana, natomiast niewielka biała plamka lub wąska linia na piersi są dopuszczalne.

Skąd pochodzi ta rasa?

Nazwa leonbergera wywodzi się od niemieckiego miasta Leonberg, określanego jako Lwia Góra. Jedna z teorii zakłada, że rasa pochodzi od dużych psów podobnych do mastifów tybetańskich, które występowały w Alpach już w średniowieczu. W pierwszej połowie XVII wieku psy o zbliżonym wyglądzie miała posiadać rodzina Metternichów.

Druga, szerzej przyjmowana teoria wiąże powstanie rasy z Heinrichem Essigiem. W latach 30. XIX wieku hodowca skrzyżował czarno-białą nowofundlandkę z długowłosym bernardynem. Później do hodowli wprowadzono między innymi pirenejskiego psa górskiego, kuvasza i prawdopodobnie dużego szwajcarskiego psa pasterskiego.

Pierwszego leonbergera wpisano do księgi wstępnej w 1846 roku, a na wystawie w Monachium rasa pojawiła się w 1865 roku. Wojny niemal całkowicie zniszczyły jej populację, lecz po 1945 roku hodowcy rozpoczęli odbudowę. FCI uznała leonbergera w 1955 roku. Obecnie figuruje on w grupie II, sekcji 2.2, pod numerem wzorca 145.

Jaki charakter ma leonberger?

To pies spokojny, odważny i inteligentny. W trudnej sytuacji zazwyczaj zachowuje opanowanie, choć niektóre osobniki mogą być lękliwe albo nadmiernie reaktywne. Agresja i silna bojaźliwość nie odpowiadają pożądanemu temperamentowi rasy.

Wobec opiekunów leonberger jest lojalny, czuły i mocno przywiązany. Źle znosi długą samotność, dlatego izolowanie go na podwórku lub zamykanie w kojcu zwykle prowadzi do frustracji. W domu z ogrodem czuje się lepiej niż w małym mieszkaniu, ale sam ogród nie zastąpi spacerów i kontaktu z rodziną.

Leonberger a dzieci i inne zwierzęta

Większość przedstawicieli rasy dobrze odnajduje się przy dzieciach i innych psach. Dorosły pies jest łagodny oraz tolerancyjny, lecz jego masa i siła mogą spowodować przypadkowe przewrócenie małego dziecka. Kontakty powinny odbywać się pod nadzorem, a kilkulatek nie powinien samodzielnie prowadzić tak dużego psa.

Samce czasami nie akceptują obcych samców. Relacje z innymi zwierzętami zależą od socjalizacji, doświadczeń i charakteru konkretnego osobnika. Wczesne, spokojne zapoznawanie z ludźmi, psami i różnymi miejscami ułatwia późniejsze funkcjonowanie.

Ruch i zadania

Leonberger potrzebuje regularnych spacerów, ale nie jest psem do wielokilometrowych biegów przy rowerze. Lepsze będą dłuższe marsze, wędrówki i spokojne ćwiczenia węchowe. Rasa odziedziczyła po nowofundlandzie zamiłowanie do wody, dlatego pływanie może być dla niej atrakcyjną formą aktywności.

Psy te dawniej pilnowały dobytku, pomagały przy stadach i ciągnęły wózki. Dziś sprawdzają się jako stróże, psy rodzinne oraz uczestnicy tropienia. W niektórych krajach szkolone są także do ratownictwa wodnego i lawinowego.

Jak wychowywać i szkolić leonbergera?

Leonberger szybko zapamiętuje ćwiczenia, ale nie zawsze wykonuje je natychmiast. Bywa uparty i czasem wybiera własny sposób działania. Najlepsze efekty daje spokojny przewodnik, jasne zasady oraz nagrody za pożądane zachowanie.

Ostre metody niszczą zaufanie i obniżają chęć współpracy. Szczenię potrzebuje łagodnego prowadzenia, lecz nie powinno dostawać pozwolenia na wszystko. W okresie intensywnego wzrostu trzeba ograniczyć forsowne zabawy z większymi psami, a podczas wymiany zębów zrezygnować z mocnego przeciągania zabawek.

Podstawowe posłuszeństwo ma znaczenie także ze względów bezpieczeństwa. Pies tej wielkości powinien reagować na przywołanie, znać komendę zatrzymania i spokojnie chodzić na smyczy. Na spacerach poza miastem przyda się linka treningowa o dużej długości, zwłaszcza gdy zwierzę tropi ślady dzikich zwierząt.

Jak pielęgnować i karmić leonbergera?

Poza linieniem wystarcza szczotkowanie raz w tygodniu. Wiosną i jesienią martwego włosa jest znacznie więcej, więc zabieg trzeba wykonywać częściej. Szczotka z długimi metalowymi drucikami, metalowy grzebień oraz narzędzie do usuwania podszerstka pomagają utrzymać szatę bez kołtunów.

Najwięcej uwagi wymagają ogon, portki, pachwiny i okolice za uszami. Po spacerze trzeba usuwać rzepy, patyki oraz nasiona. Regularnie kontroluje się uszy, pazury, zęby i włosy między opuszkami. Kąpiel wykonuje się w razie potrzeby, używając preparatu dla długiej sierści lub rudego umaszczenia.

Gęsta szata schnie długo. Po kąpieli oraz pływaniu psa należy dokładnie wysuszyć suszarką, jednocześnie delikatnie rozczesując włos. Utrzymująca się wilgoć może sprzyjać podrażnieniom i ropnemu zapaleniu skóry – szczególnie w ciepłych miesiącach.

Żywienie dużego psa

Pokarm musi odpowiadać wiekowi, masie ciała i aktywności. Szczenięta powinny otrzymywać karmę dla ras olbrzymich, która wspiera spokojny rozwój kości i stawów. W składzie mogą znajdować się glukozamina oraz chondroityna.

Dorosłą porcję najlepiej podzielić na co najmniej dwa, a najczęściej dwa–trzy posiłki. Stały dostęp do jedzenia sprzyja nadwadze, bo leonberger ma duży apetyt. Przekąski podawane podczas nauki nie powinny przekraczać 10% dziennej podaży kalorii, a po posiłku pies potrzebuje około dwóch godzin odpoczynku.

Podział jedzenia na kilka mniejszych porcji i spokój po karmieniu ograniczają ryzyko rozszerzenia oraz skrętu żołądka, na który leonberger jest szczególnie narażony.

Zdrowie i warunki życia

Rasa dobrze znosi chłód, lecz słabo toleruje upał. W lecie trzeba zapewnić cień, świeżą wodę i spacery rano albo późnym wieczorem. Najczęstsze problemy obejmują dysplazję stawów biodrowych i łokciowych, osteochondrozę oraz młodzieńcze zapalenie kości.

U leonbergerów występują także kardiomiopatia rozstrzeniowa, osteosarcoma, polineuropatia, choroby tarczycy, postępujący zanik siatkówki, zaćma oraz entropium i ektropium. Przy wyborze szczenięcia warto sprawdzić dokumentację zdrowotną rodziców, zwłaszcza wyniki badań stawów i serca.

Średnia długość życia wynosi około 8–12 lat, choć wiele opracowań podaje 9–12 lat. Koszt utrzymania dużego psa zaczyna się mniej więcej od 400 zł miesięcznie, bez nagłych wydatków weterynaryjnych.