Białe psy – popularne rasy, pielęgnacja i charakterystyka

Białe psy różnią się wielkością, temperamentem i wymaganiami pielęgnacyjnymi, dlatego sam kolor sierści nie wystarczy przy wyborze rasy. Maltańczyk, samojed, biały owczarek szwajcarski czy akbash potrzebują zupełnie innych warunków życia. Sprawdź, które białe rasy psów pasują do Twojego stylu życia i jak dbać o ich szatę.

Jakie białe rasy psów cieszą się popularnością?

Śnieżnobiałe umaszczenie występuje zarówno u małych psów do towarzystwa, jak i u dużych ras pasterskich. U części zwierząt biel jest jedynym dopuszczalnym kolorem, a u innych pojawia się jako jedna z odmian szaty. Różnice dotyczą też struktury włosa – od krótkiej, przylegającej sierści doga argentyńskiego po gęste, dwuwarstwowe futro samojeda.

Wygląd przyciąga uwagę, lecz charakter psa decyduje o codziennym komforcie całej rodziny. Czy niewielki pies zawsze będzie łatwiejszy w prowadzeniu? Niekoniecznie, ponieważ west highland white terrier ma silny instynkt łowiecki, a mały szpic japoński może interesować się drobną zwierzyną.

Małe białe psy do towarzystwa

Maltańczyk jest małym, białym psem o długiej, gładkiej i jedwabistej sierści. Zwykle dobrze odnajduje się w mieszkaniu, chętnie spędza czas z rodziną i łatwo uczy się prostych komend. Potrzebuje jednak socjalizacji, bo bez niej może lękać się większych psów albo reagować na nie zbyt natarczywie.

Bichon frise waży zwykle około 10 kg. Jego miękka okrywa włosowa wymaga przyzwyczajania do czesania, kąpieli i strzyżenia już od szczenięcia. To pies czuły i energiczny, który może uczestniczyć w agility lub rally-o, choć czasami pokazuje upór.

Coton de Tuléar także jest niewielki – osiąga 23–28 cm wysokości i waży 4–6 kg. Silnie przywiązuje się do domowników, szybko uczy się ćwiczeń i może mieszkać w mieście. Jego długa szata łatwo się filcuje, dlatego regularne rozczesywanie nie jest dodatkiem, lecz stałym elementem opieki.

Duże rasy o białej szacie

Biały owczarek szwajcarski przypomina owczarka niemieckiego, ale zwykle jest spokojniejszy i bardzo chętnie współpracuje z człowiekiem. To duży, inteligentny pies podatny na szkolenie. Potrzebuje codziennego ruchu, zajęcia oraz wczesnej socjalizacji, ponieważ jej brak może sprzyjać lękliwości.

Owczarek podhalański jest masywnym, samodzielnym polskim psem pasterskim. Wyhodowano go do pilnowania stad, dlatego naturalnie interesuje się stróżowaniem i kontrolowaniem terenu. Wymaga doświadczonego prowadzenia, jasnych zasad oraz kontaktu z różnymi ludźmi i zwierzętami.

Pirenejski pies górski ma spokojne usposobienie, ale pozostaje czujnym stróżem. Dobrze może funkcjonować w rodzinie z dziećmi, jeśli zapewni mu się ruch, zajęcia węchowe i regularne wyczesywanie. Przy tak dużym psie trzeba pilnować relacji z dziećmi, nawet gdy zwierzę jest łagodne.

Jaki charakter mają białe psy?

Samojed jest średnim psem o puchatej sierści i charakterystycznym, pogodnym wyrazie pyska. Zazwyczaj lubi ludzi, inne psy oraz naukę opartą na nagrodach. Źle znosi nudę, bywa hałaśliwy i może próbować uciekać, dlatego ogród nie zastąpi spacerów ani nadzoru.

Dog argentyński ma krótką sierść, mocną budowę i silny charakter. Przy doświadczonym opiekunie, konsekwentnym wychowaniu oraz spokojnej socjalizacji może być oddany rodzinie. Nie powinien jednak pozostawać bez kontroli w nieznanych miejscach, ponieważ zachowuje instynkt łowiecki.

Ta rasa znajduje się w wykazie ras uznawanych w Polsce za niebezpieczne, a wrodzona głuchota może dotyczyć jej przedstawicieli. Zmniejszona liczba melanocytów wpływa na rozwój struktur ucha, dlatego u białych psów z niebieskimi oczami lub problemami z reakcją na dźwięk potrzebne jest badanie słuchu.

Akbash i kuvasz

Akbash pochodzi z Turcji i należy do dużych psów pasterskich w typie górskim. Może osiągać 83 cm w kłębie i 60 kg masy ciała. Jest odważny, terytorialny oraz niezależny, a jego szkolenie wymaga doświadczenia, przestrzeni i codziennego zajęcia.

Kuvasz wywodzi się z Węgier. Dorasta do 76 cm wysokości w kłębie i waży do 62 kg. Chroni teren, samodzielnie ocenia sytuacje i potrafi wyznaczać granice dzieciom, dlatego kontakt psa z najmłodszymi powinien odbywać się pod kontrolą dorosłych.

Jak pielęgnować białą sierść?

Biała sierść wymaga regularnej pielęgnacji, ponieważ szybko pokazuje kurz, błoto i ślady wilgoci. Długowłose rasy trzeba często szczotkować, aby zapobiec kołtunom. West highland white terrier może być strzyżony krótko w wersji domowej, natomiast psy wystawowe potrzebują bardziej czasochłonnych zabiegów.

Kąpiel powinna odbywać się wtedy, gdy szata jest zabrudzona, zawsze przy użyciu łagodnych, hipoalergicznych kosmetyków dla psów. Szampon rozjaśniający może ograniczyć widoczność żółtych tonów, lecz nie usunie naturalnych zmian wywołanych słońcem. Po myciu sierść trzeba dokładnie wysuszyć – wilgotne włosy sprzyjają podrażnieniom i infekcjom.

Zacieki pod oczami

Zacieki pod oczami mają często brunatny kolor i szczególnie wyraźnie widać je u małych białych ras, takich jak maltańczyk. Okolicę oczu można delikatnie oczyszczać preparatem przeznaczonym do higieny oczu. Jeśli pies łzawi stale, samo przemywanie nie wystarczy, bo przyczyną może być problem okulistyczny.

Brązowe przebarwienia na łapach powstają także przy częstym kontakcie z wodą. Wilgotna sierść sprzyja rozwojowi drożdżaków i grzybów, a leczenie wymaga preparatów zaleconych po badaniu weterynaryjnym. Nie należy samodzielnie stosować ludzkich maści ani silnych środków wybielających.

Jak żywić białego psa?

Kolor sierści zależy od genów, nie od specjalnej karmy. Dieta powinna odpowiadać wiekowi, masie ciała, aktywności i zdrowiu konkretnego zwierzęcia. U psów ze skłonnością do alergii skórnych lekarz może zalecić karmę o prostym składzie albo dietę eliminacyjną.

Kwasy omega-3 wspierają barierę skóry i mogą pomagać przy jej przesuszeniu oraz podatności na infekcje. W diecie lub suplementacji pojawia się też olej z łososia, drożdże piwne i witaminy z grupy B, ale dawkę trzeba dopasować do psa.

U psów wystawowych z długim włosem opiekunowie czasem ograniczają składniki, po których szata może zmieniać odcień. Nie istnieje jednak uniwersalna karma wybielająca. Przy świądzie, łupieżu, wyłysieniach lub nawracających stanach zapalnych potrzebna jest diagnoza, a nie przypadkowa zmiana pożywienia.

Białe umaszczenie nie określa temperamentu psa. Przed wyborem rasy trzeba ocenić jej potrzeby ruchowe, instynkt stróżowania, wymagania szkoleniowe i możliwości pielęgnacyjne.